مواد پلی اوره به طور گسترده در زمینه های مختلف مورد استفاده قرار می گیرند، اما برای محیط هایی با خوردگی اسیدی و قلیایی بسیار قوی یا حلال های قوی مناسب نیستند. به طور کلی، پلی اوره را می توان در محیط های معدنی ضعیف اسیدی و ضعیف قلیایی استفاده کرد و انتخاب پلی اوره باید بر اساس محیط کاربرد باشد. هنگام اعمال در شرایط دما و رطوبت مختلف، عوامل رابط و آغازگرهای مختلف باید انتخاب و مطابقت داده شوند تا از چسبندگی خوب بین لایه سطحی و بستر اطمینان حاصل شود. انواع مختلف مواد پلی اوره و پرایمرهای منطبق باید به صورت علمی مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرند و برای محیط های کاربردی مختلف انتخاب شوند.
پرایمر نقش مهمی را به عنوان یک چسب بین بستر و پوشش پلی اوره ایفا می کند. این نه تنها سطح زیرلایه را آب بندی می کند، از ایجاد تاول و پوسته شدن جلوگیری می کند، بلکه به عنوان یک لایه انتقالی عمل می کند، استحکام پیوند بین پوشش پلی اوره و بستر را بهبود می بخشد و چسبندگی بین لایه ها را افزایش می دهد. تغییرات در{2}محیط ساخت و ساز در سایت، عمدتاً دما و رطوبت نسبی، میتواند تا حد زیادی بر کیفیت کاربرد پرایمر تأثیر بگذارد، بنابراین بر کیفیت کلی پروژه تأثیر میگذارد.
پرایمرها به دو دسته پرایمرهای فلزی و پرایمرهای بتن تقسیم می شوند. فولاد یک فلز است، بنابراین یک آغازگر فلزی انتخاب می شود.
یک عامل ویژه درمان پلی اوره یک عامل درمان فعال دو-جزئی است. این محصول نه تنها به بتن بلکه به الاستومرهای پلی اوره پاشیده شده چسبندگی قوی نشان می دهد. این یک پرایمر تخصصی برای محصولات پلی اورتان در زمینه حفاظت از بستر می باشد. همچنین میتوان از آن برای تصفیه زیرلایههایی مانند پوششهای ضدآب{4} بر پایه پل آسفالت استفاده کرد.
عملیات اساسی مواد فلزی و غیرفلزی-.
پرایمر را می توان با اسپری یا برس زدن اعمال کرد. هنگام اعمال، سطح مورد نظر را به طور مکرر بکشید یا مالش دهید تا رنگ به طور کامل سطح را خیس کند و چسبندگی لایه رنگ را افزایش دهد. در عین حال، به دقت بررسی کنید تا مطمئن شوید هیچ منطقه ای از دست نرفته است.
